thesis an hauquier [entries|friends|calendar] An Hauquier RECENT KALENDER PROFIEL E-PORTFOLIO PROJECT LINKS [ userinfo | livejournal userinfo ] [ calendar | livejournal calendar ]

Thesis: download in de aanbieding! [Friday, August 24, 2007 // 11:50pm] Na maanden werken, ruzie met MS Word over ongewenste horizontale lijnen en het (naar mijn mening) lange converteren naar PDF, is hier eindelijk mijn thesis! Klik! Klik! Veel leesplezier :) reageer // pas aan

Literatuurstudie: Virtually criminal. Crime, deviance and regulation online. [Friday, April 20, 2007 // 8:29pm] Boek: Virtually criminal. Crime, deviance and regulation online. Matthew Williams 2006 New York: Routledge   Dit boek handelde vooral over criminele en illegale praktijken op het internet en hoe men bepaalde dingen beter kan reguleren op het net. Toch was ik via de zoekfunctie van Amazon.com te weten gekomen dat er ook iets in stond over ‘virtual funerals’. De auteur haalt hier een voorbeeld aan van een virtuele uitvaart in de virtuele wereld Cyberworlds:   p. 55 RM: I once witnessed a funeral in Alpha World. A woman who was active down there died of a heart attack at the age of 40 or something. I didn’t know her myself. Showed up out of sheer (somewhat morbid) curiosity. ‘Virtual funerals’ don’t happen too often. There was a crowd of people down there. They brought flowers, crosses, candles (the COF staff arranged for that people attending could build there), donated some (mostly awful) MIDI files that played, there were some speeches etc.   Bij zo’n virtuele uitvaart bestaat het ‘gevaar’ dat er mensen gewoon uit nieuwsgierigheid komen kijken (of eventueel erger, om de boel te verstoren). Is dit iets waar men rekening mee moet houden? Moet men het dan minder openbaar houden? Maar hoe weet men voor wie men de uitvaart open moet stellen en voor wie niet? Community’s die bestaan in zo’n online wereld als Cyberworlds of Second Life zijn ook wel ideaal om een virtuele uitvaart in te organiseren. De kans dat een community uit zo’n virtuele wereld een echt ritueel voorziet, is dan ook groter dan dat een community van een forum of newsgroup dat zou doen.   (vervolg vorig citaat) The poor mother of that dead woman attended as well. Old woman seemingly didn’t know what was going on, why these tons of text scroll down so fast, who’s saying what etc. Consider such situation. Say you know somebody from correspondence only (I know a lot of people this way) and some day learn this person died. Certainly you drop a letter or a telegram to the family, other people you’d both know. So why not here in Cyberworlds?   Dit vind ik ook iets om bij stil te staan. Is het aangewezen om contact op te nemen met de nabestaanden van de overledene? Zouden deze personen erbij opgezet zijn? Of zouden ze zich er ongemakkelijk mee voelen? Het verschilt waarschijnlijk van persoon tot persoon en situatie tot situatie, maar is wel iets waar eerst over nagedacht moet worden. En als men de nabestaanden willen betrekken bij een virtuele uitvaart, zou men hen best eerst meedelen wat ze er precies van moeten verwachten om ervoor te zorgen dat ze niet te overweldigd worden.   (vervolg vorig citaat) … Still this was something horrible and it disturbed me. It was as if they were playing childish games about some real person death. Well – this was clearly visible – people were basically all excited by the fact their virtual community is so mature, they can even have funerals down there.   Het is perfect begrijpbaar dat niet iedereen zich even comfortabel zou voelen met zo’n ‘schouwspel’. Hoe ervaren de mensen het die het waarnemen? En hoe ervaren de mensen die eraan meedoen dit? Doen ze het allemaal echt omdat ze willen rouwen om de overledene? Of is het omdat ze willen meedoen met de groep, zo’n virtuele uitvaart eens willen meemaken?   p. 55 While the virtual funeral is considered legitimate, comparing it to forms of asynchronous communication, RM simultaneously found it ‘horrible’ and ‘disturbing’. Such disgust emerged from the idea that what might have actually been occurring was game-like, engineered and used as an instrumental device to somehow legitimize the community. The idea that the event was game-like may have its roots in the fantasy-gaming genre from which Cyberworlds draws its technology.   Anderen hun commentaren op het houden van een virtuele uitvaart:   p. 56 Zypraxia: Hmmmm, the funeral – yes it can sometimes seem weird but I suspect ppls feelings were genuine and expressing emotionality in text is limited consequently chat at such times can seem off hand, distracted etc.   Justin: Death on the net is not a joke or game. I have attended several Internet memorial services. One especially touching one where family members lived all over the world and could not attend.   Morlan: I have never been to an online funeral, however, I have visited (and contributed to) many online memorials. One in particular, I think, speaks volumes for the usefulness of the virtual medium enabling people from all the world to show their support/sympathy for others.   Amber: Would you like to know that not only have I planned my RL funeral in RL, but in VR and a close Cyberworlds friend has promised to build me a memorial in the America cemetery?   Aan de commentaren van deze personen te zien, zijn ze voorstanders van het virtueel rouwen, elk in hun eigen manier. reageer // pas aan

Literatuurstudie: Cultures of Internet. Virtual spaces, real histories, living bodies. [Friday, April 20, 2007 // 3:18pm] Boek: Cultures of Internet. Virtual spaces, real histories, living bodies. Rob Shields 1996 London: Sage Publications   Dit boek was eigenlijk een verzameling van teksten over internetculturen, geschreven door verschillende auteurs. Hieruit was er eentje heel erg interessant, namelijk Life after Death van Katie Argyle.   De tekst vertelt hoe een internetkennis van de auteur plots stierf en wat de reactie daarop was. Er komen enkele interessante dingen naar voor en dit is dus een tekst die ik zeker in het achterhoofd ga houden bij het schrijven van mijn thesis.   Interessante passages:   p. 134 In over five years of online activity this was the first time someone whom I had never met in the flesh, but who was very familiar to me in textual form, had died and would post no more. I thought it wasn’t real. I thought it was a hoax, and so did others.   Op het internet ben je misschien sneller wantrouwiger dan in het echte leven. Dus is het ook niet zo raar om je twijfels te hebben bij de ‘dood’ van een andere internetgebruiker. Het is namelijk zo makkelijk om mensen voor de gek te houden.   p. 135 I became more convinced as the messages piled up. Each one filled with grief. Each one filled with the process of mourning, and the need to stop and adjust to the event. Each one trying to understand what this meant to them. I did not write then. … It is odd that I feel so personally about the death messages. I didn’t know Michael Current, yet I will never forget him. His death, rather than an ending, is an event which haunts me. The emotional force of the postings, the emotional impact on Cybermind members, and the willingness to grieve in public, is very striking.   p. 136 What I have since concluded is that we were all involved in a process of growth and transformation. The list grieved as one, strengthening the bonds between its members whether they were active ‘posters’ or not.   p. 137 The potential for the subversion, and the inversion of our societal rules, can cause confusion amongst participants who seek to act ‘correctly’ but may not know exactly what that is on the Net.   “I’m bothered I guess, by the fact that there are no rituals of loss, mourning, passage…”   “I think some sort of ritual is called for what exactly its form would take I’m not sure…”   “Never having lost an e-mail friend, I don’t know the protocol for this…”   The default method for coping on the Net then lies in the choice between writing or lurking. Lurking is participation by watching without revealing your presence to the group. The catch is, others may not know you are there, but you know you are, and so you are as involved as they are. You are still part of the group.   Wat vaak naar voren komt in deze tekst, is dat men in zo’n situatie niet echt weet hoe ermee om te gaan. De auteur zelf schrijft dat ze zelf niet wist hoe zich te gedragen en dan maar niet reageerde.   p. 138 These ‘voices’ of the Net express human needs and feelings. They are evidence that humanity is alive on the Net.   p. 140 I too felt queasy, watching the text about Michael’s death, feeling to anguish of others scroll by on my screen. The raw emotion contained in those texts, the undisguised pain, was passed from the writer to the reader, to me. Michael Current’s death had to be understood by my mind, and absorbed by my body. The pain of the others touched the pain held within myself. Personal experiences of loss, memories of funerals and the sorrow of those left behind all flooded me. It was not just a bunch of letters from strangers about a guy I didn’t know, but real people, feeling real things, deeply, and openly. I grieved with them, for myself and my losses, and for theirs. reageer // pas aan

Literatuurstudie: Online Communication. Linking technology, identity & culture. [Wednesday, April 18, 2007 // 10:41pm] Boek: Online communication. Linking technology, identity & culture. Andrew F. Wood & Matthew J. Smith 2001 Mahwah: Lawrence Erlbaum Associates   Een groot deel van het boek handelt over CMC (Computer Mediated Communication). Hierdoor kwam ik in contact met termen zoals impersonal, interpersonal, intrapersonal, hyperpersonal, enz. maar het was niet altijd even relevant. Meer interessant als achtergrondinformatie.   Wat me wel aan het denken zette, was een passage over anonimiteit en waarom dit in bepaalde gevallen belangrijk kan zijn.   Enkele passages:   p. 1 Turn to your classmates and ask if they or someone they know has ever made a friend or a date of someone who they met online, and they will probably cite an acquaintance or two. Without having to look much farther than the world around you, you are likely to find the ever-increasing influence of the Internet in the realms of economics, academics, and personal relationships, among many others.   p. 78 Frequency of Interpersonal Relationships In further support of the notion that interpersonal communication can, and does, take place in online media, Parks and Floyd (1996) conducted survey research among users of various Usenet BBS to see to what degree personal relationships are formed online. Almost two thirds of the people responding reported that they had initiated a personal relationship with someone they had met online.   Dit is een groot verschil met het onderzoek dat ik in mijn vorige verslag besproken heb. Daar sprak men van 22,3% van de personen die vonden dat ze online een vriend gemaakt hebben. Hier spreekt men van bijna 2/3 van personen die zeggen dat ze een persoonlijke relatie zijn aangegaan. Men heeft wel sneller een ‘persoonlijke relatie’ dan een ‘vriendschap’, dus zal dat het verschil deels verklaren. Ook kan er verschil geweest zijn door de vraagstelling, gekozen groep en het jaar wanneer het onderzoek werd uitgevoerd.   p. 178 Hate communities who find themselves isolated by popular opinion and legislation maintain their ties through the anonymity provided by Internet communication. …   Deze passage deed me vermoeden dat personen die verkeren in zo’n haat community’s er waarschijnlijk niet zo happig op zijn dat na hun dood hun volledige naam publiekelijk gemaakt zou worden. Er zijn genoeg gekke mensen op het internet (en de aardbol), en daarom willen deze mensen misschien hun nabestaanden beschermen door hun naam ook na hun dood verborgen te houden.   reageer // pas aan

Literatuurstudie: The Internet in everyday life [Wednesday, April 18, 2007 // 9:51pm] Boek: The Internet in everyday life Wellman & Haythornthwaite 2002 Malden: Blackwell Publishing   Uit dit boek vond ik enkel het stukje ‘social connectedness online’ interessant:   p. 414 This was measured by asking if the respondent has “ever met someone online that you consider a personal friend?” Of the 350 respondents eligible to answer the question – that is, those who participate in online activities that include other people – 22.3 percent answered “yes”.   De uitslag van dit onderzoek toont nog maar eens aan dat er wel degelijk vriendschappen gevormd worden op het net. reageer // pas aan

Literatuurstudie: Psychology and the Internet. Intrapersonal, interpersonal and transpersonal.... [Tuesday, April 17, 2007 // 10:38pm] Boek: Psychology and the Internet. Intrapersonal, interpersonal and transpersonal implications. Jayne Gackenbach 1998 San Diego: Academic Press   Hier heb ik niet veel aan gehad. Op zich was het wel een interessant boek om te lezen omdat het vol stond met ervaringen van de auteur zelf en de internetgebruikers die ze geïnterviewd heeft, maar veel relevants was er niet. Wat ik wel genoteerd heb, is een passage over het liegen over identiteit op het internet. Dit vond ik relevant omdat er soms mensen doen alsof ze iemand anders zijn en dat gecreëerd personage dan ‘laten sterven’. De passage was eigenlijk een citaat van Howard Rheingold, dus daarvoor had ik het boek niet moeten lezen.   p.36 The sense of outrage that followed the revelation of “Joan’s” identity came first from the direct assault on personal relationships between “Joan” and others, friendships that had achieved deep intimacy based on utter deception. But the indirect assault on the sense of true essential to any group that thinks of itself as a community was another betrayal. (Rheingold, 1993, p. 165) reageer // pas aan

Literatuurstudie: Handbook of death & dying. Volume two: the response to death. [Tuesday, April 17, 2007 // 10:16pm] Boek: Handbook of death & dying. Volume two: the response to death. Clifton Bryant 2003 Thousand Oaks: Sage Publication   Dit was een groot dik boek, met enorm veel informatie over dood en zijn zeer uiteenlopende aspecten. Ik heb er dan ook veel informatie uit gehaald.   Toen ik in het begin van het boek het hoofdstuk The Death Notification Process tegenkwam, sprong ik bijna een gat in de lucht. De euforie was echter van korte duur, aangezien het hoofdstuk vooral handelde over hoe de naaste familie (ouders, kinderen, partner) op de hoogte worden gebracht van een overlijden. Echt veel relevants was er dus niet te vinden. Ik ben meer op zoek naar hoe vrienden en kennissen worden geïnformeerd.   Een wel zeer interessant hoofdstuk was Obituaries. Acht pagina’s helemaal over doodsberichten. Zowel over wat een doodsbericht is, hoe het is samengesteld, culturele en historische context, het maken ervan als over het verspreiden ervan. Er was ook een stuk over doodsberichten op het internet.   Een ander hoofdstuk waar ik bij stilgestaan heb is Impromptu Memorials to the Dead. Hier gaat het hoofdzakelijk over gedenkplaatsen langs de weg, bijvoorbeeld waar er iemand is omgekomen bij een auto-ongeval. Dit kan men linken aan de vele virtuele memorials die men op internet plaatst.   Er was ook een hoofdstuk Death and Community Responses: Comfort, Community and Culture. Dit ging meer over nationaal en internationaal rouwen na een natuurramp, aanslag, moordpartij of het overlijden van een belangrijke publieke persoon. De voorbeelden die gegeven worden, zijn dus allemaal van grotere schaal dan bv. het overlijden van een lid in een online community.   In het hoofdstuk Funeralization in the United States was er een paragraaf over wat men op het internet kan vinden i.v.m. begrafenissen. Het gaat over online een begrafenis regelen, online gebedswaken, online memorials en zelfs het online uitzenden van de uitvaart of crematie. Hierover heeft men het ook nog in één van de laatste hoofdstukken Death in the Future.   Enkele interessante passages:   p. 694 To notify select “publics” or constituencies that one from among them has died is an old and valued tradition. How this is done, in what detail, or even what it is called varies over time and from one culture to another.   Met de komst van het internet, is het doodsbericht opnieuw geëvolueerd en is de evolutie ervan nog steeds bezig.   p. 698 Today, the means by which a public learns about death is less varied and generally less ostentatious, but by no means is the ritual of announcing death uniform.   Het verspreiden van het nieuws van het overlijden van een persoon kan verschillen van cultuur tot cultuur, dus moet daarmee toch wel wat rekening gehouden worden bij het ontwikkeling van een internationaal systeem.   p. 700 Brent and Greenwald (1991) reported that “the obituary section is among the most well-read in the newspaper and causes of death and the stories profiling the obituaries’ subjects offer a capsulized version of society’s lifestyles and values”   Patricia had eerder al opgemerkt dat de doodsberichten een veel gelezen deel van de krant is.   p. 700 Journalists and other writers for national and international publications rely heavily on what are known in the trade as “canned obituaries”. These are obituaries for prominent persons or celebrities written in advance of their deaths and filed away for ready access and quick completion when the public figure dies. Most national newspapers keep such “pre-obituaries” in their files.   Dit is een beetje wat ik in gedachten had voor het systeem dat ik wil ontwikkelen. Internetgebruikers schrijven voor hun dood al een deel van hun overlijdensbericht, de informatie die zij openbaar willen maken na hun dood, en meer niet. Na hun overlijden, kan het overlijdensbericht snel afgewerkt worden en is het klaar om verzonden te worden naar hun online kennissen.   p. 712 Whereas a person can choose not to visit the site of certain tragedies such as the Oklahoma City bombing site or the Texas A&M bonfire tragedy, memorials placed by the roadsides are difficult to avoid. Reactions may vary in response to roadside memorials in that some auto passengers claim never to see any, some are angered by the sight of them, and some feel great compassion when observing one. … p. 719 Society may indeed prefer that the grief of a few not be imposed on others, but the untidiness of the public expression of mourning may indeed be what our society needs to reaffirm and strengthen the human connection.   De meeste memorials op internet zijn op speciaal daarvoor gemaakte pagina’s of pagina’s die zijn rechtgetrokken door nabestaanden. Hier en daar zijn er ook memorials op ‘gewone’ websites of zelfs in een online spel zoals Ultima Online. In de toekomst komt dit misschien meer voor en worden internetgebruikers er meer mee geconfronteerd. Zijn alle internetgebruikers daar wel mee opgezet? Net zoals bepaalde autopassagiers die liever geen memorials tegenkomen langs de weg, zullen er wel mensen zijn die er liever geen tegenkomen op het internet.   p. 594 The “cyberfuneral” is a new development in death ritual that integrates computer technology with the memorialisation process. At a cyberfuneral site on the World Wide Web, a mourner can view the body via live video or digital photography uploaded from the “brick and mortar” funeral preparation site. The mourner can read or even compose and post eulogies and obituaries on the Web site; given the flexibility afforded by the electronic medium, such postings may include text, photographs, video recordings, or audio recordings. … Cyberfunerals are gaining popularity around the Asian world, particularly in Singapore and Hong Kong. These cultures are extremely comfortable with the integration of the computer (and the Internet) into everyday life. … p. 1038 The practice of virtual attendance is already taking place and will doubtless increase in the future. The economic benefits of virtual funerals will not be unnoticed by the public, as funerals will be conducted with a greater use of computers, television, videotapes, and other electronic techniques. Online funerals will also become a major component with videotape and digital recordings available for retrieval at any time.   Ook al werd deze service oorspronkelijk ontwikkeld met als doel verre familie toch in het rouwproces te kunnen betrekken, dit kan ook handig zijn voor als een belangrijk lid uit een community overlijdt. Als de familie hiermee akkoord is, kan men dan ook opteren voor zo’n cyberfuneral. Dit lijkt me vooral iets voor community leiders, of mensen met een grote voorbeeldfunctie in een community. reageer // pas aan

navigation [ viewing | most recent entries ] [ go | earlier ]